Od 2007 roku w światowej gospodarce widoczne są symptomy poważnego kryzysu, który rozpoczął się załamaniem na rynku kredytów hipotecznych w USA. Niewypłacalność indywidualnych kredytobiorców spowodowała destabilizację instytucji finansowych, utratę zaufania pomiędzy nimi i w konsekwencji upadki wielu z nich. Globalne powiązania kapitałowe spowodowały szybkie rozszerzenie się kryzysu na resztę świata, w tym również na kraje Unii Europejskiej oraz na większość gałęzi gospodarki. Skutkiem tego jest globalne ograniczenie konsumpcji i inwestycji, co pociąga za sobą wzrost bezrobocia i spadek tempa rozwoju gospodarczego. Podstawową, doraźną metodą zwalczania kryzysu, stosowaną przez rządy państw, są bezpośrednie dotacje dla banków, których kondycja finansowa jest na tyle zła, że uznaje się je za zagrożone upadkiem. Dalsze kroki, podejmowane m. in. przez władze Unii Europejskiej, opierają się na próbach ożywienia rynków o największym potencjale rozwoju.

Europejski plan naprawy gospodarczej (European Economic Recovery Plan)

• wprowadzenie na rynek dodatkowych 200 mld euro, w tym 170 mld w postaci wydatków instytucji publicznych i obniżek stóp podatkowych, a kolejne 30 jako wsparcie natychmiastowych działań ze środków unijnych,
• ukierunkowanie działań krótkoterminowych na „inteligentne inwestycje”, czyli podnoszenie efektywności energetycznej w celu stworzenia miejsc pracy i oszczędności energii oraz inwestycje w czyste technologie, mające wesprzeć m. in. sektor budowlany i motoryzacyjny przy wchodzeniu na przyszłościowe rynki niskich emisji. Oczekiwanym, długoterminowym skutkiem tej inicjatywy jest podniesienie konkurencyjności gospodarki Unii Europejskiej na świecie. Zgodnie z założeniami europejski plan naprawy gospodarczej powinien osiągnąć następujące cele strategiczne:
• pobudzić popyt i wzmocnić zaufanie konsumentów,
• zmniejszyć koszty społeczne kryzysu (ograniczyć redukcję zatrudnienia, umożliwić bezrobotnym powrót do pracy),
• przygotować gospodarkę europejską na ożywienie gospodarcze, tak aby była ona konkurencyjna, oparta na wiedzy oraz aby mogła sprostać przyszłym potrzebom przedstawionym w strategii lizbońskiej na rzecz wzrostu i zatrudnienia,
• ułatwić wdrażanie technologii niskoemisyjnych w gospodarce, dzięki czemu ma nastąpić zmniejszenie wpływu na klimat, poprawa bezpieczeństwa energetycznego oraz stworzenie nowych miejsc pracy w tej branży.

Przeniesienie środków z funduszy strukturalnych UE na inwestycje w efektywność energetyczną

• poprawa dynamiki i zwiększenie konkurencyjności gospodarki europejskiej,
• tworzenie nowych miejsc pracy, szczególnie w budownictwie,
• dalszy rozwój wiedzy i technologii w dziedzinie efektywności energetycznej i OŹE,
• wsparcie realizacji innych celów wspólnoty (poprawa bezpieczeństwa energetycznego, walka ze zmianami klimatu).

Biorąc pod uwagę grupę docelową, do której skierowane są zmiany (gospodarstwa domowe o niskim dochodzie), należy podkreślić dodatkowe korzyści płynące z wprowadzenia omawianego rozporządzenia, to znaczy poprawę warunków mieszkaniowych i oszczędności na energii zużywanej do ogrzewania pomieszczeń. 

mgr inż. Łukasz Adamus
Instytut Techniki Budowlanej