W poprzedniej części Informatora omówiono programy mające na celu wykorzystanie potencjału zrównoważonego budownictwa do walki z obecnym kryzysem gospodarczym („Europejski plan naprawy gospodarczej”, „Przeniesienie środków z funduszy strukturalnych UE na inwestycje w efektywność energetyczną”).  Podobną inicjatywą jest projektowana zmiana dyrektywy europejskiej 02/91/EC, określanej skrótem EPBD („Energy Performance of Building Directive”), opracowanej 16 grudnia 2002 roku. Podstawowym skutkiem, jaki miała przynieść jej pierwotna wersja, było zmotywowanie uczestników rynku budowlanego do inwestowania w projekty, a także wykonanie i modernizację obiektów, których efektywność ekonomiczna byłaby wynikiem osiągnięcia dobrej charakterystyki energetycznej. Dyrektywa zawiera w tekście instrumenty regulacyjne, takie jak wymóg ustanowienia przez państwa członkowskie wymagań dotyczących efektywności budynków powstających lub poddawanych istotnej modernizacji lub renowacji, a także instrumenty informacyjne, jak na przykład świadectwa charakterystyki energetycznej.

• wyjaśnienie niektórych przepisów,
• rozszerzenie przepisu nakazującego państwom członkowskim ustanowienie minimalnych wymagań dotyczących charakterystyki energetycznej w obiektach podlegających znacznym renowacjom,
• wzmocnienie przepisów dotyczących świadectw energetycznych, przeglądów systemów ogrzewania i klimatyzacji, wymagań charakterystyki energetycznej, informacji i ekspertów,
• zapewnienie instrumentu obliczeniowego, umożliwiającego porównanie minimalnych wymagań ustalonych na poziomie krajowym lub regionalnym dotyczących charakterystyki energetycznej budynków, z poziomem optymalnym pod względem ekonomicznym,
• stymulowanie państw członkowskich do rozwijania ram prawnych i finansowych, mających na celu promocję budynków o małym zużyciu CO₂ ,
• zachęcanie sektora publicznego do większego zaangażowania w kwestie efektywności energetycznej.

Wszystkie wyżej wymienione zmiany mają na celu pełniejsze wykorzystanie potencjału rozwoju znajdującego się w zrównoważonym budownictwie do walki z kryzysem gospodarczym. W szczególności dotyczy to dziedziny innowacyjnych technologii i wyrobów poprawiających efektywność energetyczną budynków oraz technologii zwiększających udział odnawialnych źródeł energii w jej całkowitej produkcji. Biorąc pod uwagę fakt, że narzędzia mające zwiększyć udział tego typu rozwiązań w budownictwie obejmują zarówno przepisy obowiązujące przedsiębiorców i osoby prywatne, jak i zachęty finansowe, które powinny spowodować dobrowolne działania uczestników rynku, należy się spodziewać szybkiego rozwoju tego sektora.

mgr inż. Łukasz Adamus
Instytut Techniki Budowlanej